16 gerelateerde items gevonden in de collecties van Erfgoed Delft e.o
» Toon alle gerelateerde items uit de collecties van Erfgoed Delft

 
Langs Delftse Vesten en Singels. De buitenste binnenstad; Stationsplein
: 146777
: S7178
: S7277
: S7301
: S4036
: S7271
: S3498
: S7146
: S7148
: S7317

Stationsplein

From VerhalenWiki

Jump to: navigation, search
Bron: P.C.J. van der Krogt, Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen, Delft 2000.

Vermelding en vaststelling

Raadsbesluit 24 september 1992, uitgebreid 26 februari 1998

Ligging


Beschrijving

Het 'nieuwe' Delftse station is gebouwd in 1885 naar een ontwerp van C.B. Posthumus Meyes. Het plein voor het station was altijd een onderdeel van de Van Leeuwenhoeksingel, maar werd in de volksmond meestal Stationsplein genoemd. Door sloop van enkele panden werd het plein in 1965 aanzienlijk vergroot (en in 1997-98 nog een keer). Meer dan honderd jaar na de bouw van het station, in 1992, werd de naam Stationsplein officieel. Tegelijkertijd is toen ook de naam Stationstunnel bevestigd voor het tunneltje onder de spoorlijn. Bij de vergroting van het Stationsplein in 1998 is het bereik van de naam uitgebreid. Delft had vroeger al een 'officieel' Stationsplein gehad. Zo heette namelijk het pleintje aan de noordzijde van de Houttuinen, waar van 1846 tot 1886 het stationsgebouw van de Hollandsche IJzeren Spoorweg Maatschappij stond. Het stationskoffiehuis staat er nog; nu is er dansschool Wesseling in gevestigd. In het tegeltableau in de gevel was waarschijnlijk de naam van de H.IJ.S.M. verwerkt.

Buurt en wijk

Buurt: Stationsbuurt; Wijk: Binnenstad
categorie:Straten in Delft

Stationsplein

Het stationsplein

Het nieuwe station dat in 1885 geopend werd, lag aan de Van Leeuwenhoeksingel en tegenover de Constructiewerkplaatsen. Dit liet weinig ruimte over voor een Stationsplein, alhoewel de open ruimte voor het station in de volksmond al wel snel zo genoemd werd. Toen er na de Tweede Wereldoorlog minder gebruik werd gemaakt van de Constructiewerkplaatsen, gingen steeds vaker stemmen op om de panden af te breken. De vrijkomende ruimte zou gebruikt kunnen worden voor een 'royaal stationsplein, waar plaats is voor een autobusstation en een groot hotel', zoals een verslaggever van de Delftsche Courant in 1959 aangaf. Twee jaar later werden de eerste panden afgebroken, maar dit leverde nauwelijks extra ruimte op.

De sloop ging gestaag door en in de jaren nadien werden er vele plannen gesmeed om het Stationsplein meer allure te geven. Dit leek in 1969 te lukken. Een verslaggever van de Delftsche Courant gaf aan dat de naam Stationsplein nu ook daadwerkelijk op zijn plek zou zijn: 'Het was en bleef een miezerig pleintje, dat niet alleen geen aanspraak mocht maken op de fors klinkende naam Stationsplein, maar waarvoor iedere rechtgeaarde Delftenaar zich altijd wat heeft geschaamd.' Na de veranderingen van 1969 was dit volgens de journalist niet meer nodig. De bussen stopten nu op het plein voor het station, en een en ander was opgefleurd met 'kleurige bloempartijen en sierbestrating'. Ondanks de forse aanpassingen bleef het Stationsplein aan de nodige kritiek bloot staan. Een eerste punt betrof de her en der gestalde fietsen die voor een rommelig aangezicht zorgden. Ten tweede breidde het busstation zich almaar verder uit. Met name de bewoners aan de zuidelijke kant van de Van Leeuwenhoeksingel ageerden tegen de plannen om de laatste panden van de Constructiewerkplaatsen af te breken. Deze dienden voor hen als geluidsbuffer. Hun acties leidden wel tot uitstel van de sloopwerkzaamheden, maar konden deze uiteindelijk niet verhinderen.

Fietsenplein

Het fietsenplein

Voor de één een aangenaam vertrouwd beeld, voor de ander een gruwel: de vele fietsen op en rond het Stationsplein. Reeds in 1955 berichtte de Delftsche Courant dat er voortaan geen fietsen meer tegen het station geplaatst mochten worden. Deed iemand het toch, dan nam de politie de fiets mee en kon de eigenaar 'zijn karretje tegen betaling van een boete' terugkrijgen. Ondanks de vele fietsenstallingen in de stationsbuurt was er te weinig ruimte om alle fietsen kwijt te kunnen. Na de herinrichting van het Stationsplein in de jaren negentig van de 20ste eeuw groeide echter het besef dat het waarschijnlijk altijd rommelig zou blijven. L. Tas van de NS-rijwielstalling aan de Van Leeuwenhoeksingel had er een somber gevoel over. Reizigers die dat zo gewend waren, zouden hun fiets op de verkeerde plaatsen blijven zetten. Gewoon uit gemakzucht en om zo snel mogelijk bij de trein te komen. Op enige netheid had hij de meeste fietsenbezitters nog niet kunnen betrappen, en hij vermoedde dat zij niet voor enige verbetering vatbaar waren. 'Eens een kwakker, altijd een kwakker', aldus L. Tas

Recherche avancée   
Critère 1      --
                        et   ou   sauf
Critère 2      --
                        et   ou   sauf
Critère 3      --
                        et   ou   sauf
Critère 4      --
                        et   ou   sauf
> Classer les r�sultats par  
lancer
Deze website maakt gebruik van cookies. Informatie over cookies